Brimheim | Fables

Brimheim is terug met haar derde album, Fables, waarin de Deens-Faeröerse muzikant identiteit, verandering en de menselijke zoektocht naar betekenis verkent via 12 nummers. Met inspiratie uit de singer-songwriters van de jaren 70 en een dromerig, organisch geluid, beweegt het album zich in een universum van symboliek, sprookjesachtige verhalen en onbeantwoorde vragen.

Sprookjes zonder eenduidige antwoorden

Als kinderen leerden fabels ons dat zelfs de meest vreemde verhalen een moraal bevatten en dat onze acties gevolgen hebben waar we van kunnen leren. Maar naarmate we ouder worden, begint die eenvoudige kijk op de wereld steeds absurder te lijken.

Het is precies in dit spanningsveld dat het derde album van Brimheim, Fables, zich ontvouwt. Eerder dan de klassieke fabels van Aesopus, roept het album associaties op met het raadselachtige universum van Franz Kafka. De nummers prikkelen onze drang om te begrijpen wat het allemaal betekent en hoe het afloopt, maar laten de antwoorden voorzichtig buiten bereik.

Achter de artiestennaam Brimheim staat de in Malmö gevestigde Deens-Faeröerse muzikant Helena Heinsen Rebensdorff, die een achtergrond heeft in de beeldende kunst. Haar verhalen worden bevolkt door personages, maar zonder opgeheven vingertjes of eenduidige conclusies. In plaats daarvan nodigt ze de luisteraar uit in haar eigen labyrint, waar spiegels, deuropeningen, klokken en zelfs een walvis symbolen worden voor een leven in constante verandering.

"Het is alsof je droomt dat je valt, maar nooit de grond raakt," vertelt ze. "In dromen bereik je nooit iets definitiefs. Je wordt in een scène, een verhaal, een wereld geworpen waar iets staat te gebeuren en een keuze moet worden gemaakt. Maar dan word je wakker en krijg je nooit een einde."

Van de stormen op de Faeröer tot de jaren 70-songwriting

Na een jaar van intensieve tourneeactiviteiten in de nasleep van haar tweede album, RATKING (2024), voelde Brimheim zich opgebrand en had ze nieuwe inspiratie nodig. Samen met haar songwritingpartner Søren Buhl Lassen huurde ze daarom een klein huis op het Faeröerse eiland Nólsoy.

Omringd door de duisternis van februari en hevige stormen die haar uit haar slaap konden schudden, begonnen de nummers vorm te krijgen. De muziek kreeg een bijna tijdloos en avontuurlijk karakter, alsof het vrij zweefde buiten tijd en plaats.

Tegelijkertijd onderging Brimheim grote persoonlijke veranderingen. Na een misdiagnose en bijna 15 jaar met een invaliderende medische behandeling, was ze bezig met het afbouwen van antipsychotica en stemmingsstabilisatoren en het terugvinden van zichzelf. Ook deze ervaring liet duidelijke sporen na in de muziek.

Brimheim was tegelijkertijd haar interesse in de elektrische gitaar verloren, en na een langere periode van muzikale experimenten vonden zij en Buhl Lassen inspiratie in de meer progressieve singer-songwriter-traditie van de jaren 70.

Albums zoals Father John Mistys God's Favorite Customer en Loren Kramars Glovemaker werden belangrijke inspiratiebronnen, net als hun duik in de muziek van Dory Previn, Judee Sill, Scott Walker en Nick Drake.

"Door die albums en mijn verkenning van die artiesten raakte ik geïnteresseerd in tijdloosheid, zowel als concept als iets om naar te streven op esthetisch en muzikaal vlak," legt Brimheim uit. "Het is niet de enige muzikale richting op het album, maar het werd in grote mate een kompas toen ik eenmaal vond wat me fascineerde."

Duistere verhalen, symboliek en menselijke dilemma's

De eerste single "My Collection" opent de deur naar het eigenzinnige universum van Brimheim met een flinke dosis zwarte humor. Hier ontmoeten we een mysterieuze verzamelaar die grote waarde hecht aan afgedankte voorwerpen. Ze biedt iets kostbaars aan, maar alleen als de ontvanger de waarde ervan erkent. Anders kunnen de gevolgen fataal zijn.

Op "Sweet, Sweet Dark" wordt het verhaal nog faustischer. Hier neemt de duisternis de vorm aan van een verleidelijke, bijna moederlijke figuur die geborgenheid en verlichting biedt, maar in ruil daarvoor volledige overgave eist.

Brimheim vertelt dat haar songwriting altijd het meest levendig heeft gevoeld wanneer ze kon putten uit het onderbewustzijn en de magische wereld van symbolen en archetypen waar mensen een gemeenschappelijke band mee lijken te hebben.

Dit komt ook tot uiting in "Girl at the Door", waar een figuur uit haar jongere zelf opduikt en haar opgebouwde bestaan uit elkaar begint te trekken. Maar vernietigt ze iets vals of iets waardevols? Zoals zo vaak op Fables wordt het antwoord aan de luisteraar overgelaten.

Op "Somebody Else", dat leunt op klassieke, circulaire popstructuren, kijkt de hoofdpersoon in een gebroken spiegel en stelt zich een nieuw gezicht voor, samengesteld uit de scherven. Misschien is het punt, als er al een moet zijn, dat jezelf groter maken niet noodzakelijkerwijs hetzelfde is als heel worden.

Een muzikaal universum tussen folk, pop en orkestrale arrangementen

De verhalen van het album worden ondersteund door een gevarieerde muzikale expressie, waarbij akoestische instrumenten, piano en orkestrale arrangementen een centrale rol spelen.

Op "Deep Sea Creature" zijn dynamische strijkersarrangementen te horen, geïnspireerd door Nick Drakes Five Leaves Left, terwijl "Arsenic" de grens verkent tussen tegenstrijdige intenties, waarbij een beet verandert in een kus.

Het album wordt afgesloten met "Sainte-Chapelle (Paris, Baby)", waar blazersarrangementen een schijnbaar lichte en opbeurende sfeer ondersteunen. Al het moois lijkt binnen handbereik, maar opnieuw laat Brimheim het wegglippen voordat het kan worden vastgehouden.

Op "iPad Glare" beweegt ze zich uit de symbolische wereld van sprookjes en in een herkenbare moderne realiteit. Het nummer draait om hoe datgene wat ons kortstondig troost biedt, ons na verloop van tijd gevangen kan houden.

Met levendige mellotron- en harmoniumachtige passages, geïnspireerd door de jonge Zwitserse muzikant Anatole Muster, is het nummer een van de dichtste benaderingen van een traditionele volksdans die Brimheim tot nu toe heeft gemaakt. Maar onder het ogenschijnlijk vrolijke oppervlak schuilt een verlangen naar iets groters, terwijl de hoofdpersoon vastzit tussen het verdovende effect van het scherm en het gevoel van een leven daarbuiten.

Fables - Een album over angst, verandering en zelfacceptatie

Waar klassieke fabels vaak beloven dat het lot ons de weg zal wijzen, laat Fables zijn personages wachten. Op redding, op een teken of simpelweg op het horen van iemand die zegt: "Je bent goed genoeg zoals je bent."

Maar Brimheim laat ze niet zonder handelingskracht achter. Zelfs wanneer ze vastzitten in angst, onzekerheid en zelfhaat, bevatten de verhalen de mogelijkheid om te handelen en te veranderen.

"Je kunt niet dapper zijn zonder bang te zijn, en ik ben zo bang geweest," vertelt ze. "Maar het helpt me om die gevoelens een vorm te geven buiten mezelf. Dan kan ik een stap terug doen, lachen om de absurditeit en ze met een beetje vriendelijkheid tegemoet treden."

Met Fables creëert Brimheim zo een album dat niet probeert eenvoudige antwoorden te geven op de grote levensvragen, maar in plaats daarvan schoonheid en betekenis vindt in de onzekerheid, de verandering en alles wat we nog niet begrijpen.