Mötley Crüe | Crücial Crüe

Mötley Crüe staat als het ultieme symbool van de Californische glam metal en rock-'n'-roll-decadentie van de jaren 80. Van de achterbuurten van de Sunset Strip in Los Angeles rechtstreeks naar de grootste arenapodia ter wereld, wisten de vier leden – Nikki Sixx, Tommy Lee, Vince Neil en Mick Mars – een hele generatie hardrock te definiëren. De kern van hun indrukwekkende carrière ligt in de eerste vijf studioalbums van de band, die werden uitgebracht tijdens het gouden decennium van 1981 tot 1989. De nummers vormen nog steeds het fundament voor de massieve liveshows van de band.

Tegenwoordig wordt deze specifieke albumreeks beschouwd als een van de meest invloedrijke en historisch vitale prestaties binnen de heavy rockmuziek. Hier duiken we in de vijf legendarische meesterwerken die de mythe Mötley Crüe creëerden, en die nu worden samengebracht in de Crucial Crue-boxset.

Too Fast for Love (1981) – De glam metal-reis begint

Toen Mötley Crüe hun debuutalbum Too Fast for Love in november 1981 uitbracht – oorspronkelijk in een zeer beperkte oplage op hun eigen onafhankelijke platenlabel Leathür Records – konden slechts weinigen voorspellen hoe groot een revolutie de plaat zou ontketenen. Het album bevestigde onmiddellijk de rauwe en ongepolijste energie van de band. Muzikaal was het een bastaard van agressieve streetrock, vroege heavy metal en een duidelijke vleug Britse 70's-punk. Het was vies, het was onbewerkt en het was volledig authentiek.

Tegenwoordig wordt Too Fast for Love gekoesterd als een absolute cultklassieker onder rock- en metalfans. De plaat vangt de band in zijn meest hongerige en gevaarlijke fase, voordat de grote budgetten en de gelikte MTV-productie het overnamen. De hoofdsingle "Live Wire" staat vandaag de dag bekend als een van de belangrijkste en meest energieke openingsnummers in de rockgeschiedenis, met Mick Mars' agressieve gitaarriff en Tommy Lee's meedogenloze drums, terwijl het titelnummer "Too Fast for Love" Nikki Sixx's talent bevestigde om pakkende popstructuren te schrijven, gehuld in ruw leer.

Shout at the Devil (1983) – Een donkere doorbraak

Waar het debuutalbum gekenmerkt werd door rauwe rock, zette Mötley Crüe met de opvolger Shout at the Devil uit 1983 een gigantische en veel duisterdere stap voorwaarts. Dit album is ongetwijfeld de zwaarste en meest metal-georiënteerde uitgave van de band. Met een veel massievere productie, sterke occulte ondertonen en een visuele uitstraling gekenmerkt door studs, leer en pentagrammen, raakte de band de tijdgeest perfect midden in de Amerikaanse "Satanic Panic"-golf. De plaat werd een gigantische doorbraak en verkocht vier keer platina in de VS.

Shout at the Devil is vandaag de dag niets minder dan een monument in het genre en wordt geprezen als misschien wel het sterkste Mötley Crüe-album ooit. Het herdefinieerde wat heavy metal in de jaren 80 kon zijn door het zware en onheilspellende te mengen met pakkende refreinen. Het titelnummer "Shout at the Devil" en de meedogenloze hit "Looks That Kill" zijn onsterfelijke hymnes geworden.

Theatre of Pain (1985) – De intrede van glamrock en de geboorte van de powerballad

Na een reeks gewelddadige persoonlijke crises en levensstijlgerelateerde tragedies te hebben overleefd, keerde Mötley Crüe in 1985 terug met Theatre of Pain. Het album markeerde een drastische stijlverandering. Het donkere en occulte van de voorganger werd terzijde geschoven ten gunste van een veel kleurrijker, gepolijster en theatraler universum – sterk geïnspireerd door klassieke glamrock en bands als Aerosmith en T. Rex. Het was hier dat de visuele uitstraling met roze leer, make-up en groot haar echt werd gecementeerd.

Hoewel Theatre of Pain destijds kritiek kreeg van de meest hardcore metalfans omdat het te poppy zou zijn, is de historische betekenis ervan vandaag de dag onbetwistbaar. Het album bevat namelijk niets minder dan "Home Sweet Home" – het nummer dat eigenhandig de sjabloon voor de "powerballad" van de jaren 80 uitvond en het muziekvideomedium op MTV voor altijd veranderde. Zonder dit nummer en zijn iconische piano-intro zou het muzieklandschap in de daaropvolgende jaren er heel anders hebben uitgezien.

Girls, Girls, Girls (1987) – Stripclubs, motorfietsen en pure decadentie

In 1987 bracht de band "Girls, Girls, Girls" uit, dat vandaag de dag geldt als de ultieme soundtrack voor de meest chaotische en beruchte periode van de band. Muzikaal was het album een stap terug naar een harder en vuiler rockgeluid vergeleken met de zachtere voorganger, maar lyrisch en visueel ging alles over het werkelijke leven van de band op de rand van de afgrond: motorfietsen, stripclubs, misbruik en het wilde nachtleven van Los Angeles.

Vandaag de dag wordt het album herinnerd als een fascinerend en genadeloos tijdsbeeld van de absolute culminatie van succes en overvloed in de jaren 80-rock. Het wordt geprezen om zijn rauwe eerlijkheid en zijn blues-geïnfecteerde, zware gitaarriffs, die Mick Mars in topvorm leverde ondanks interne strubbelingen binnen de band. Het titelnummer "Girls, Girls, Girls" en de epische en muzikaal complexe hit "Wild Side" zijn vandaag de dag verplichte rockklassiekers.

Dr. Feelgood (1989) – Het gepolijste en grootse meesterwerk

Nadat ze de bodem hadden bereikt en vervolgens een collectieve en succesvolle afkickperiode hadden doorstaan, verscheen een volledig nuchtere Mötley Crüe in de studio samen met sterproducer Bob Rock. Het resultaat was Dr. Feelgood, dat in september 1989 uitkwam. Het werd de grootste commerciële triomf van de band, stond bovenaan de Billboard-hitlijst en verkocht maar liefst zes keer platina in de VS. Met een ongekend strakke, massieve en kristalheldere productie slaagde het album erin de rauwe kracht van de band te combineren met ultramoderne studiotechniek.

Tegenwoordig wordt Dr. Feelgood beschouwd als een van de absoluut best geproduceerde rockalbums ooit – een sonische mijlpaal die veel bands nog steeds proberen te kopiëren in de studio. De songwriting was op zijn absolute hoogtepunt met massieve hits zoals het harde titelnummer "Dr. Feelgood", de adembenemende energiebom "Kickstart My Heart" en het melodische "Don't Go Away Mad (Just Go Away)". De band heeft nooit eerder of sindsdien strakker en beter in vorm geklonken dan op dit meesterwerk.