Muzikaal gezien ontwikkelt het album de sfeer van Daniel Tompkins’ eerdere solowerken in een donkerdere en meer reflecterende richting. De ruimtelijke arrangementen, elektronische texturen en het kenmerkende gitaarwerk van Paul Ortiz worden gecombineerd met intieme, nauwkeurig opgenomen vocalen, wat een sterk gevoel van aanwezigheid creëert zonder afbreuk te doen aan de dynamische breedte die kenmerkend is voor Tompkins’ progressieve achtergrond en werk met TesseracT. Het tempo is ingetogen en weloverwogen, waarbij interludes en terugkerende motieven het gevoel van een coherente psychologische ontwikkeling benadrukken.

Het besluit om het album uit te brengen onder de naam ‘Prince Of Failure’ weerspiegelt de collaboratieve identiteit van het project en onderscheidt het van Tompkins’ eerdere rollen. Het stelt het werk in staat om op eigen benen te staan, zonder referentie naar eerdere verwachtingen. ‘Prince Of Failure’ manifesteert zich daarmee als een officieel creatief partnerschap tussen Tompkins en Ortiz – een gedeelde visie met een langetermijnperspectief.