Rodney Crowell | Airline Highway

Het nieuwe album van Rodney Crowell zit vol diepe empathie, ontnuchterende inzichten en levendige gitaarriffs. De titel is afkomstig van een ogenschijnlijk gewoon stuk vierbaansasfalt dat tot diep in Louisiana reikt. Dat is de weg die hij en producer Tyler Bryant reden naar de afgelegen studio waar ze de nummers opnamen – met een vrachtwagen vol apparatuur en een reis van twee dagen die eindigde in de moerassen. Onderweg keek Crowell hoe de route heette: Airline Highway. Het is het meest zuidelijke deel van Highway 61, ook wel de Blues Highway of Great River Road genoemd, en volgt de rivier de Mississippi van Minnesota helemaal tot aan New Orleans.

Crowell kent dit deel van het land op zijn duimpje. Hij groeide op in het oosten van Houston, op slechts een paar uur rijden ten westen van de staatsgrens, en als jongeman maakte hij wilde reizen naar Louisiana om te drinken, te feesten – en vooral om livemuziek te horen. 'Airline Highway' is een album vol oude, blijvende liefdes – of het nu een favoriet liedje is of een geliefde waar met warmte aan wordt teruggedacht.

Nummers als "Sometime Thang" en "Rainy Days in California" (de laatste met Lukas Nelson) heffen het glas op oude romances en ontmoetingen met verschillende vrouwen in Californië of Louisiana: verliefd worden, door moeilijke tijden heen vechten, uit elkaar groeien totdat ze "dat stemmetje op je telefoon" worden, zoals een vernietigende zin uit "Taking Flight" – mede geschreven en uitgevoerd door Ashley McBryde – het verwoordt.

Crowell legt uit dat sommige liedjes verzonnen zijn, maar dat ze allemaal een kern van waarheid bevatten. Fundamenteel gezien liggen er veel meer jaren achter me dan voor me. Nu draait het alleen nog maar om het werk – en wat een zegen is het om dat te kunnen doen. Het werk voedt me echt in het heden.