Molchat Doma | Belaya Polosa

De Wit-Russische postpunk/synthpopgroep Molchat Doma heeft altijd het soort brutalistische esthetiek uitgestraald van de architectuur die hun albumhoezen siert. Het is koud, grijs, imposant, industrieel – en toch kloppen er op die fundamenten mensenharten.

Molchat Doma kreeg navolging met eerdere albums die klinken als de derde generatie van verboden opnames uit het Oostblok, gemaakt nadat een paar belangrijke vermeldingen in de Factory Records-catalogus vanuit het Westen waren binnengesmokkeld. "Belaya Polosa" stuwt hen een nieuwe richting in, terwijl ze de koude, minimalistische uitvoering behouden waar ze bekend om staan. De keldergrie en het vuile tapehead-geluid van hun vorige werk maken nu plaats voor digitale glans en zinderende productiewaarden. Het is een bewijs van verandering in moeilijke tijden, een liefdesbrief aan de digitale hartslag van de jaren 90 en een technicolor heruitvinding van de sombere dansvloerliederen van de band.

En hoewel het verbrede auditieve spectrum van Molchat Doma een synesthetische kracht toevoegt aan "Belaya Polosa", blijft de sfeer geworteld in grimmige en onverschrokken zelfreflectie. Molchat Doma behoudt de dualiteit van zowel koud als koortsig zijn in hun uitvoering, terwijl ze hun muziek naar grotere gebieden duwen via een arsenaal aan nieuwe texturen. Het trio blijft het geluid van aangrijpende schoonheid benutten die gedijt onder de harde realiteit.