Alan Sparhawk | White Roses, My God

Alan Sparhawk is vooral bekend als de helft van het duo Low, dat al tientallen jaren uitmuntende slowcore maakt en in de afgelopen vijf jaar een bijna onvoorstelbare creatieve rush bezat en twee van hun sterkste en meest genre-buigende albums tot nu toe uitbracht. , 'Dubbel negatief' en 'Hey wat!'. Helaas waren dit ook de laatste twee albums van het duo, aangezien de andere helft van het duo, Mimi Parker – niet alleen een creatieve partner maar ook de echtgenote van Alan – overleed. Een vrouw met een unieke, delicate stem en een cruciaal onderdeel van waar Low voor stond. Het is dus logisch dat Low op de plank ligt. Maar de muziek gelukkig niet.

Op zijn nieuwe album blijft Alan Sparhawk nieuwe muzikale hoeken verkennen. Het album is gemaakt in een proces dat chaotisch kan lijken. Door geïmproviseerd spel met vooral synths, een instrument waar hij door de jaren heen van nature niet veel mee heeft gespeeld. Maar de geïmproviseerde experimenten begonnen langzaam vorm te krijgen, alsof echte songstructuren zich op natuurlijke wijze vastdrongen en naar buiten moesten komen. Alan zelf beschrijft 'White Roses, My God' als een exorcisme dat niet probeert de geest te verbannen, maar in plaats daarvan te bevrijden.

'White Roses, My God' voelt in veel opzichten als een harde breuk met het verleden. Een debuut, bijna. En toch ontkennen drie decennia aan ervaring zichzelf niet. Alan mag dan muzikale grenzen doorbreken en van de gebaande paden afdwalen, maar je twijfelt er nooit aan dat dit de juiste weg voor hem is.