John Grant | The Art of The Lie

John Grant begon in de herfst van 2022 na te denken over "The Art of The Lie". Eerder dat jaar maakte John kennis met Ivor Guest, producer en componist, tijdens de Southbank-show van Grace Jones, de finale van haar Meltdown Festival. Ze begonnen te praten over twee platen waar Guest aan had gewerkt, 'Hurricane' voor Jones en 'Prohibition' voor Brigitte Fontaine, die beide erg belangrijk zijn geweest voor Grant. Uit dat gesprek ontstond het idee dat ze moesten samenwerken aan Grants volgende album.

Anderhalf jaar later is het resultaat John Grants meest uitbundige, filmische en luxueuze album tot nu toe: "The Art of The Lie". Zoals de titel doet vermoeden, is het lyrische vernuft dat gepaard gaat met al deze opzettelijke muzikale weelde even duister als de productie episch en gedurfd is. Ivor Guest en zijn staf van legendarische muzikanten hebben het drama gebracht, flarden van intriges die net zo verleidelijk zijn als Laurie Anderson of The Art of Noise. John Grant heeft het materiaal onderbouwd met oprechte menselijkheid en pikzwart realisme. De combinatie van muziek en humor om met de donkere kanten van het leven om te gaan, is een sleutelelement in Grants songwriting en iets waar hij langzamerhand een meester in is geworden.

Grant vergelijkt de muzikale smaak van "The Art of the Lie" met de weelderige Vangelis-soundtrack van Blade Runner of The Carpenters, als John Carpenter er ook lid van was. Hoewel het onmiskenbaar een John Grant-plaat is, waar humor is ingebed in tragedie, waar woede omslaat in mededogen, zit er een muzikale ambitie en lef in 'The Art of the Lie' die zwaarder weegt dan de meest politieke en persoonlijke momenten.