Cate Le Bon | Michaelangelo Dying

'Michelangelo Dying' – Cate Le Bons zevende album – ontstond uit pure emotie en nam het werk over dat ze dacht te maken. Een product van allesoverheersend liefdesverdriet, waarbij haar emoties haar weerstand om een album over de liefde te schrijven overschaduwden, en gaandeweg een vorm van exorcisme werden. Het resultaat is een wonderbaarlijk iriserende poging om een wond te fotograferen voordat deze geneest, maar er tegelijkertijd ook in te prikken.

Muzikaal gezien is het album een verdere ontwikkeling en uitbreiding van een sonisch universum – een machine met een hart – dat vorm heeft gekregen op haar twee eerdere platen ('Reward' uit 2019 en 'Pompeii' uit 2022), waarbij Le Bon steeds meer zelf de regie neemt over zowel de opname als de productie. Wanneer gitaren en saxofoons door pedalen worden gestuurd en percussie en zang worden gefilterd, ontstaat een iriserend, groen en zijdezacht geluid, met glimpen van artistieke grootheden als David Bowie, Nico, John McGeoch en Laurie Anderson die verschijnen en weer verdwijnen onder de oppervlakte.

Wat overblijft is een steeds veranderend, coherent geheel. Een soort liederencyclus. Elke herhaling weerspiegelt en ontwikkelt de vorige, "elk een scherf van dezelfde gebroken spiegel." Verschuivend, glinsterend, verhullend en onthullend, afhankelijk van hoe het licht erop valt. Uiteindelijk, zegt Cate, zijn er "geen onthullingen. Geen conclusies. Er is geen betekenis. Er is herhaling en chaos. Uiteindelijk heb ik mezelf een lege gemoedstoestand toegestaan om het te ervaren zonder weerstand en zonder er betekenis of orde in te zoeken."

Een studie naar de directe lichamelijkheid van leven, liefde en menselijkheid – voor zowel luisteraar als kunstenaar. 'Michelangelo Dying' kent het gevoel van vasthouden, vastgehouden worden en onbeschrijfelijk, diep alleen zijn. "De figuren zijn verwisselbaar," concludeert Cate, "maar uiteindelijk ben ik het die mezelf ontmoet."